Een droomer ter haringvangst

250

Ja, en de honden dragen kleedjes met een monogram en een gravenkroontje er op geborduurd.”

„Wat is dat een monogram?”

„Dat zijn de beginletters van een naam over elkaar geschreven, maar zóó dat je ze goed lezen kunt.”

Bruin kwam van onder de bank kwispelstaartend naar den schipper toe.

„Ben jij daar, zoet beest. Mot je ook een monogram op je lijf hebben? Kokkie, geef Bruin ’ns een monogram — hij mot Fransoos worden.”

De kok, half in den kap staande, floot Bruin. De hond liep op hem toe, maar vlak bij de kap sloeg een stortzee over de verschansing vlak op den hond neer. Die buitelde om, gaf een jank en toen het water weggevloeid was kroop hij, zijn kop in de hoogte, jankend en huilend in een kring rond.

Aai kwam uit de kajuit naar boven. De schipper en Herman kropen nader. Aai nam dc hond op en koesterde hem in zijne armen en zoende hem op de snuit. De hond hief de oogen op, trachtte even met de staart te kwispelen en begon dan weer zacht te janken.

„Wat is ’r met ’m gebeurd?” vroeg Aai en zette de hond zachtjes neer op ’t dek.

„Hij heeft een buis over gekregen.”

Het dier kroop rond — de slag van ’t water was met volle kracht op hem neer gekomen en had zijn acliterpooten verlamd.

Maarten en Jan en daarna de andere visschers kwamen boven en gingen rond het dier staan.

„Ik kan het lijden niet langer aanzien. Hij moet maar overboord”, zeide de schipper.