Een droomer ter haringvangst

249

Het was nu bijna vijf weken sedert hij uitgezeild was ; Gerrit was bijna vergeten. De Jeannette, het ruim vol haring, lag diep op ’t water als was haar buik gevuld,; zij schommelde maar weinig. Doch de zee, die maar altijd onrustig was, sloeg telkens over het dek — vooral vóór aan stuurboord.

Herman stond nu vast op het schip ; hij had zee-beenen gekregen en hij weigerde niet meer als de schipper hem tot een wandeling in de tulpenveldjes uitnoodigde. Dan liepen ze samen, de handen in den zak, een kort pijpje in den mond, op en neer, spraken met elkaar als oude kameraden, verkenden schepen,spraken over de vangst. En Herman lachte in zichzelf om die vertrouwelijke kameraadschap. Hij vertelde den schipper van zijn reizen, van Berlijn, van hetavondleven, van concerten, van comedies, van specialiteiten-voorstellingen.

De schipper, de oogen wijd open, zag hem aan, angstig dat Herman niet verder zou gaan, met naïeve opmerkingen er tussehen en soms even het hoofd schuddend, als hij hem sprak van de ellende, die hij in de wereldsteden had gevonden.

De schipper was éénmaal in Rotterdam geweest — anders niet verder dan Ylaardingen en IJmuiden, waar hij ’s winters de visch bracht, en Delft, waar hij als soldaat had gestaan.

„Hebben die menschen in de groote steden dan geen hart, Cheftie ?”

„Wel zeker, bijna zoo goed als jij. Maar je went aan de ellende van anderen, zooals jelui nou gewend zijn aau de lucht van ’t vooronder.”

„En in Parijs zie je ’s nachts kinderen zoo maar op straat op banken slapen?”