Een droomer ter haringvangst

248

in de goudgele korenvelden, buigend onder de wuif-winden die er langs strijken. O, een bloem van al die festijnen, die daar onbereikbaar voor hem lagen. Het allerliefste zou hij een fel-roode, warme praalroos gehad hebben,eene hooggloeiend aan den stok in den middagzon, zoo ééne waar de vlinders zich roezen in drinken. Maar ook zou hij gelukkig geweest zijn met een bleeke treurroos, met de zacht-oranjebladen aan de randen zich even omkrullend, als waren ze te teer voor deze luchten en moesten wegkwijnen aan een bloem-tering, rozen om te zetten op de tafel van een geruischlooze ziekekamer met de vitrage-gordijnen toegehaald. O, een stil, blauw vergeetmijnietje van een slootkant, een pinksterbloem — hij zou al gelukkig geweest zijn met een groote paardebloem, gemeenling van de weide.

Herman wilde een levende, ademende bloem — hij voelde de bloemen als tastbare verzen van de Godheid zelve, hij zou met elke bloem als met een schat tevreden zijn geweest — zijn hart haakte in al deze zilte be-nauwenissen naar een kleur, een geur, een bloem-harmonie, een volkomenheid, een herinnering, een liefde. Een geranium uit het groene rekje van een hoog venster in een steegje; een bloem, als droeve sier voor gestorven droomen; geurende oranjebloesems uit witte sluiers van bedeesde bruiden ; gele rozen uit het zwarte haar van smachtende zangeressen; fluweelen violen, geel gevlekt met kleine gnomen gelaatjes; stijve gecorsetteerde fuchsia’s; zaeht-paarse rododendrons, waar de kronen bijeenschuilen als kleine meisjes, die malkaar geheimen in ’t oor fluisteren; een gewelfde hanekan van karmijn-peluche!