Een droomer ter haringvangst

247

zuidwesters tegen den wand — droomde hij van haar, die hem eens die bloem gaf en viel in slaap.

Den volgende ndag — het was kalm weer — lag Herman weer op de bank en tuurde naar de meeuwen, die om den top van den mast kringen beschreven.

Tegen den middag keek de schipper eens omhoog en tegen Herman zijn hoofd schuddend :

,,'k Zal nog een uurtje met schieten wachten, Chef-fie. 'k Heb er nog geen fiductie op.”

En ongeduldig liep de schipper, de handen in den zak, langs het dek op en neer, van den fok tot de bezaan en van de bezaan tot den fok — tien schreden heen en tien schreden terug. Het dek was helder-gespoeld en de gewasschen luiken waren donker omlijst door de vierkante eikenhouten schotten.

„Kom je ook niet een beetje wandelen in de tulpies-veldjes, Cheffie ?”

Cheffie dacht opeens aan de echte tulpenvelden en hij verlangde naar den zwiemelenden geur, den dikken, weeken geur van hyacinthenvelden, paars, rood, wit, wierookende kleurvlakten uit Holland’s tuin. Hij dacht aan fel-roode tulpen, als in wijn gedoopt en witte tulpen roodgeaderd, als was de blanke huid doorstoken en begon de bloem te bloeden en kleine, gele crocus-jes, opduikend boven zachtgroene velden, gouden klokjes, waarmede de lente wordt ingeluid en duin-roosjes met luttele blonde geurbladen, naakte bloem-nimfjes, en papavers, rood-papieren, nerveus bevend op de lange, gegolfde stelen. Hij dacht aan de wijde, gele velden, waar 't mosterdzaad bloeit en in zijn gedachten snoof hij de geuren op van blanke boekweit, mildzoet. Hij dacht aan roode klaprozen, bloedbedropen