Een droomer ter haringvangst

246

touwen van den schuingestreken fokkemast krinkelden even door de aanwakkerende bries. En zijn oog bleef plotseling rusten op het voorvlak van de reddingsloep, links vóór op ’t dek en hij las den naam : Jeannette.

Hij herhaalde den naam zacht in zichzelf — hij klonk hem zoo schoon toe. Waar zou ze zijn — wie was ze, de Jeannette, naar wie het schip genoemd was ?

Herman verlangde op dit oogenblik vreeselijk naar het geluid van die vrouwenstem, zooals men midden in den winter heimwee krijgt naar een bloeiende roos. O, een enkel zoet lied uit een vrouwenmond .. . Jeannette . . . zij zingt. . . zij heeft een lichte sopraan ; en in een half duistere salon, met weckrood schijnsel van onder de lampekap, zit zij op de taboeret voor de piano, slank en onzinnelijk in een kleed van mous-selien.

Wie zij? Jeannette? Hij herhaalde den naam nog eens. Hij scheen hem zoo zacht en zoo jong — het scheen hem alsof hij geen oudere vrouw kon toebe-hooren. Waarom niet? Worden alle jonge Jeannettes niet oud? Het zal de naam zijn van de vrouw van den reeder — of van een bedaagde, oude tante, ergens rustig levend op een villa.

Herman sloeg het boek open, dat hij had medegenomen. Daar vond hij tusschen de bladzijden een verdroogd viooltje platgeperst, de paarse kleur verbleekt, met een zoete lucht als van apotliekers-kruiden.

En dien nacht las hij den Palamedes niet en hij dacht niet meer aan Oldenbarneveldt en aan Jeannette — maar hij ging stil naar de kajuit en kroop te kooi en bij het zacht geluid van de golven, die buiten den kiel zoenden en het zachte schuiven der oliejassen en