Een droomer ter haringvangst

243

De schepen zeilden dicht bij elkaar. De schipper nam een stuk kurk, bond den brief daarop en wierp ’m over de verschansing. De schipper van de bom ving hem handig op.

„Komt de passagier niet ?”

„Nee — hij wil nog maar liever wat blijven. Goeien dag, veel zegen allemaal.”

„Veel zegen allemaal!” riep de Scheveninger terug en zijn roer naar stuurboord draaiend, zette hij westelijk van de Jeannette koers.

„Je zoudt leelijk vastgezeten hebben op het bommetje, Cheffie zei de schipper een uur later. „Ze zijn nou zeker alweer hun vleetje aan ’t schieten. Ze komen misschien nog later dan wij binnen. We zullen ook maar eens gaan visschen. Vleet uit!”

Men sleepte weer de breeltjes naar ’t middendek. Herman ging naar zijn bank op ’t achterdek en zat daar stil, starend over het wijde, kalme vlak. Hij zag naar de meeuwen, die met breedgespreide vleugelen in wijde kringen om den mast zwierden. Zoo zou hij willen vliegen naar het verre land. Nu was hij als een gevangen vogel. Lusteloosheid en verveling slopen in zijn ziel. Toen de schemering viel en de zee wijd uit en donker grijs lag, een groote droefenis, een sombere bedrukking, wilde hij wel schreien. Piet bracht de witte lantaarns op ’t middendek en ging naar ’t achteronder. Giel, de oudste matroos, betrok de wacht aan ’t roer, en stond nu alleen in zijn gele oliejas, met den zuidwester op, rechtop en starend in de schemergouden miswadem van het bleekgulden, schimmige schijnliclit.

Herman zag Giel in ’t gelaat; dat was als met