Een droomer ter haringvangst

241

rezen in den stormnacht van den stervenden eeuw, verderf brengend niet meer aan één enkel schip, maar nu heel Europa en Amerika bedreigend met ondergang.

En niet een volgetuigd fregat, de masten buigend onder ’t gewicht der bolle zeilen, maar een kreunende, stampende stoommachine; en aan ’t roer niet een godslasterende kapitein, maar de roode maagd zonder vaderland. En geen lastertaal en geen vloek, maar dit ééne woord „La révolte !”

Herman was nu al drie weken op het schip ; zijn lichaam had zich geheel gewend aan de ontberingen en ongemakken — het was gehard, sterker geworden door de zeelucht, de erwten en boonen, de rijst en de haring. Maar zijn ziel kwijnde — hij had heimwee naar het land. Hij leefde in gestadigen hoop op thuiskomst. Op den dag tuurde hij naar den einder of hij niet een thuiszeiler zou zien, die hem mee kon nemen. Maar zij waren deze reis zeldzaam.

Eindelijk, op een morgen, zag hij dichtbij een volgetuigd bommetje stevenen.

„Gaat die niet naar huis, schipper?”

„Ja, Cheffie — we zullen eens zien of we jou en den brief kunnen wegsturen. Maarten haal den roeper eens.”

Op het bommetje stond een groote man in ’t bruin aan ’troer; het middendek lag vol haring.

De schipper praaide hem en vroeg of hij een man kon meenemen.

„Is ’t een zieieieieieke ?”

„Néééééén — een gezonde kerel!”

De bom was nu zoo dichtbij, dat men zonder roeper elkaar kon toespreken.

Eon Droomer ter Haringvangst.

16