Een droomer ter haringvangst

240

gespen op de schoenen en zijden spek aan den wand ? En zij leefden driekwart eeuw later — en een eeuw die nieuwe behoeften had leeren kennen, een eeuw, die gebroken had met de gratie der geboorte — een eeuw die begonnen was met een geniaal Corsikaan als keizer te huldigen en eindigen ging met een looiers-knecht als president eener republiek.

Was dan Holland dood? Moest hij zijn droom prijsgeven? Holland vrij, rustig, welvarend en tevreden, het schoon-Holland met den altijd gevulden geldbuidel van Insulinde, waar een lager ras voor ’t Hollandsche volk arbeidde, Holland als weleer in ruil gevend aan de gansehe wereld kunst, karakter en vrijheid; Holland, het kleine, rijke land, waar de menschen zich nog niet geheel van elkaar zouden vervreemd voelen, maar den band erkennen, die de dragers van zoo schoon verleden vereende, het gansehe volk als een familie, waar de oudere en sterkere en rijkere broers wel wilden arbeiden voor de zwakkeren, zonder grove bcloo-ning in geld, jong Holland bewaart voor revolutie en burgeroproer en sociaal-democratie door een weer ontwaakt gevoel van vaderlandsliefde, liefde die zich centraliseeren zou in de jonge Koningin zelve, die daar als symbool zou staan van een nieuwe, schoone jeugd na ’t uitsterven van den ouden stam.

Was zijn ideaal weer van het oude marmer, dat koud bleef en onvermurwbaar en niets behield van de liefde, waarmee de houwer het gebeiteld had ? Holland, Holland, ben je dan dood?

Het roode spook was daar beneden verschenen in ■de kajuit, te midden Aan de visschers. De nieuwe vliegende Hollander was met zijn spookschip opge-