Een droomer ter haringvangst

237

weer naar boven. De zon was al onder — hij kon in de vage avondschemering de kleine gothische letters niet meer lezen. En hij herhaalde weer de drie eerste regels:

Anf halben Weg des Menschonlebens fand,

Ieh mich in einem finstren Wald verschlagen,

Weil ieh vom graden Weg mieh abgewandt.....

Maarten zei zijn slotrijmpje op — de vleet stond in zee. De reep werd weer in de kluis gelegd, voorop de mast gestreken — de tonnen op ’t dek geheschen; Piet bracht de drie lantaarns op dek en stak ze aan en zette er twee in de lichtpennen in ’t midden en één voorop.

En beneden gingen ze weer gebakken haring eten en Jan bracht Herman zijn deel.

Het was een zachte, kalme avond, met een rijke sterrenlucht en een breede, rustige zee. Rondom de kim lagen twintigtallen andere schepen gelegerd, stil aan de netten, met de twee gouden lantaarns als sein.

Herman ging naar kooi en bleef daar wakker liggen.

Na ’t avondeten kwam de schipper beneden; Herman zette een kistje sigaren op tafel voor de visschers. Die kwamen ’s Zondagsavonds in de kajuit vóór op bezoek. En hij zag ze allen komen, langzaam van het trapje naar beneden, voorzichtig met de groote lijven in de kleine kajuit, waar ze opeengedrongen zaten op do banken rond het tafeltje in het zacht gouden licht, uitstralend van de lamp, boven in de glazen kap, do doorgroefde, ernstige koppen dicht bij elkaar. En eerst spraken ze weer over de haring en over de vangst en over de vleet en ze keken een voor een op den barometer, naast de kooi van den schipper. En dan over het zware van hun werk en den lagen prijs van den