Een droomer ter haringvangst

236

niet halen, de bries is te zwak en we hebben te weinig zeil op.”

Herman voelde zich teleurgesteld.

„Kijk maar goed uit, Cheffie. Zoodra je een schip vol zeilen ziet, is ’t een thuiszeiler. Als ’t aan mij ligt zullen we ’m praaien ... Vleet uit.”

„Vleet uit”, riep Maarten in ’t vooronder.

De bemanning kwam boven.

„’t Mooie Zoiulaggie is weer om”, zei Klaas, een paar breeltjes uit de krebbe nemend en ze naar’t achterdek slepend.

Herman, die nu de werkzaamheden al kende, ging naar de kippebank en staarde over de zee. De eerste bekoring van ’t nieuwe was geweken — nu sloop de verveling, een vale, droeve verveling in hem.

Tien weken zou hij wellicht hier op dit schip moeten blijven, als een gevangene afgesloten van de buitenwereld, te midden van de goedige, arbeidzame visschers met hun beperkten gedachtenkring van oliejassen, zeelaarzen en haringvangst. Hij voelde een groot verlangen naar het land; wat gebeurde daar nu ? Zouden er groote rampen geschied zijn bij zijn terugkomst? Een oorlog, een omwenteling? De tijden waren vervuld van een angst, een bedruktheid, men leefde naar een groote wereldgebeurtenis toe, welke, wist niemand.

En hoe ging ’t thuis? En hoe ging het den vrienden?

Hij dacht aan de weken, die hem nog te wachten stonden. De dagen zouden nu zich gaan voortslepen, nu de afleiding van ’t nieuwe was verdwenen.

De morgenschemeringen en de sterrennachten bleven schoon, maar ze vermoeiden hem.

Hij ging naar de kajuit en haalde Dante en dan