Een droomer ter haringvangst

230

Toen gingen de stuurman en ik maar uit het kajuitje en verhuisden naar ’t vooronder. En de vrouw met den schreeuwert ging in mijn kooi en de drie andere kinderen, de oudste was zeven jaar, in de kooi van den stuurman.

Toen kwam het pannetj e te pas; daar kookte ik rijstewater in en daarmee hebben wij de zuigeling in ’t leven behouwen.

Na drie dagen kwamen we de haven van Vlaardingen binnen ; toen hadden we ’t wimpeltje niet neer, Cheftie.”

Hij bleef in gedachten stil zitten staren met zijn heldere, blauwe oogen, wijd open.

„En heb je later nog wat van den kapitein en zijn vrouw gehoord? En heeft-ie je beloond?”

„Nog geen sigaar heeft-ie me gegeven; ’k heb eenmaal een brief van ’m gehad, dat de assurantie ’m een nieuwe schuit had gegeven.

Maar om de belooning moet je het niet doen —je redt uit barmhartigheid. Mijn boekhouder — dezelfde als van de Jeannette — had er nog drie dagen vissclien schade van. Maar de boekhouder was niets kwaad — jongen nee. Ik werd thuis bij ’m verzocht en getrac-teerd en moest aan de aandeelhouders van de redding vertellen en toen gaven ze elk wat — en dat staat nou op de spaarbank, ’t Is toen in alle kranten gedrukt. De patroon deed nog een beetje moeite voor me en ging ergens met mij naar Rotterdam. En als je nou bij me thuis komt aan den wal, Cheftie, zal ik je eens wat laten zien. In een kassie van zij en pluis heb ik drie medailles, een zilveren van Koningin Wil-helmina, die hangt bovenaan; en dan een groote zilveren van ’t zeemanscollezie „Eendracht” te Groningen