Een droomer ter haringvangst

225

„Piet I” zei Maarten, de koekjes tegelijk in zijn mond stoppend, „je zeuntje is op den wal een dag bij mijn moeder geweest.”

„Kom hier, hou je muts op”, en de trommel terzij houdend, liet hij een handvol koekkruimels in Maarten’s zuidwestertje gleuven, tot Herman knipoogend:

„Daar was ’tdie aap alleen om te doen.”

Er werd niet meer over Gerrit gesproken; men ging weer in de jol zitten en netjes breien en knutselen. Anderen kwamen met hun zeelaarzen boven, gingen op ’t dek of op de vlotenkist zitten en bekeken ze dan van boven tot onder of er ook iets aan stuk was. En ze hielden gesprekken over de laarzen.

„Die heb ik nou gekocht met St. Jan. Een paar beste laarzen — maar ’t is ook een prijs, negen gulden. Je verdient het niet makkelijk.”

„’k Zal ze ’ns in de traan zetten.”

„Paardevet is beter. Dat houdt.”

Piet en de kok keken naar hun wonden op arm en handen. Die waren nu dieper ingevreten. Ze trokken pijnlijke gezichten.

„’k Zal eens in de zalfkist kijken”, zei Piet. Hij kwam terug met ’t fleschje carbol en een stuk diapalmpleister.

„Wat wil je doen?” vroeg Herman, die zag, dat hij 't onverdund carbol er op wilde storten.

„’t Uitwasschen.”

„Maar toch niet daarmee? Heb je dat al meer gedaan ?"

„Neen”, zei Piet.

„Dan eerst verdunnen met zoet water — daarna helder uitwasschen tot je geen vuiltje meer ziet enje pleister er op. ’k Zal je wel helpen”

Een Droomer ter Haringvangst.    16