Een droomer ter haringvangst

211

Hij lachte zacht bij die herinnering, maar het stoppeltje op ’t dek ziende, werd hij plotseling ernstig.

„’k Ga wat slapen; ’k heb vannacht geen rust gehad, Maarten, om drie uur kantjes dicht maken en de kok te vier ..

„Jawel, schipper !”

De schipper dook in de kajuit — de anderen gingen naar ’t vooronder. Maarten en Jan bleven op ’t dek om haring schoon te maken voor ’t avondmaal.

„Een jongen heeft nooit rust,” klaagde Jan. „’k Heb vannacht twee uur geslapen en die reep oprollen is zwaar werk, mijnheer. Je moet al maar in de rondte loopen en er tegen aan trappen.”

„Nou afhouwen is ook niet makkelijk. Je moet goed trekken,” zei Maarten. „Maar ik word niet zoo gauw moei.”

Ze scheurden de buiken der haringen met de vingers open en wierpen de ingewanden over de verschansing in de kalme zee.

„’tls nou een mooi zeetje, mijnheer. Een zoet, lief zeetje is ’t nou. Maar vannacht ben je rauw geweest. Daar . . .” Maarten wierp een hand vol ingewanden in ’t water.

„Ben je niet bang, dat ze jou ook eens mee zal nemen, de zee, Maarten ?”

Maarten keek op en tuurde lang naar den einder. Dan heel ernstig, schudde hij zwijgend het hoofd: „Neen.”

„Niet?” vroeg Herman.

„Je moet niet bang zijn, mijnheer. De bangen nemen ze ’t eerst. Gerrit was altijd bang er voor. Mijn vader vaart, mijn oom vaart, mijn neefs varen, en ik wil