Een droomer ter haringvangst

207

Men bleef lang in ’t vooronder; daar in de warmte en het vale licht zaten ze nu, met de sombere koppen gebogen en aten stil bun sobere kost, zoo moeizaam verdiend. En ze spraken telkens weer over het ongeluk en over de moeder. Wie zou het haar zeggen? Maarten kwam boven en Jan en de kok daarachter. Ze kwamen naar Herman toe.

„Heeft het niet gesmaakt mijnheer?” vroeg de kok. „’tWas lekker eten vandaag, ’t Zijn beste boonen — zoo zacht. Verleden reis hadden ze den boekhouder bedrogen. Toen kon je de boonen niet gaar krijgen. Dat doen de leveranciers dikwijls, zie je. De boekhouder betaalt er goed voor, maar zij houden hem voor den gek; ze denken voor een zeeman is alles goed — en als je aan boord bent, dan klaag je er wel over tegen malkaar, maar als je de wal ziet, ben je veelte blij en dan wil de een voor den ander uit grootsigheid de kwaje man niet zijn, en je houdt je mond maar. Maar verkeerd is het, want die schobberts weten dat en als ze je vullis in je maag konden douwen, dan zouden er zijn, die ’tje meegaven ook. Op mijn vorig schip hebben we eens margarine meegekregen, die was bovenop zoo geel als goud, maar toen je verder in ’tvat kwam, was ze zoo blauw als een keezjak en zoo glazerig als een oester.”

„En hoe is de boter hier?”

Hij maakte met zijn hand de beweging van lekker. En dan geheimzinnig, schrander met zijn oogjes: „Ze zitten d’r zelf in.”

„Wie, de boekhouders?” lachte Herman.

„Neen, dit schip behoort aan een maatschappij, de Visscherij-Maatschappij „Vlaardingen”. En die maat-