Een droomer ter haringvangst

200

„Als je een schip ziet met alle zeilen op, roep mij dan dalijk, Cheffie. Dat is een thuiszeilder.”

Herman was alleen op ’t dek. Hij zag over de zee. Die was nu zacht, kalm, breed, statig en rustig, niet meer met het toornige, hol schuimende, angstig donkere van den nacht, maar zij was van grootsclie teederlieid, als had zij spijt over haar woede van de afgeloopen uren.

De schipper en Piet kwamen hoven en uit het vooronder kwam het volk. Men zette de mandjes weer neer voor ’t kaken en nam de schepnetten.

„Wat wordt er vandaag gegeten, schipper?”

„Voor mijn part'niks — vraag ’t maar aan ’t volk, kok.” Men zette zich op ’t middendek in de rondte, de mandjes tusschen de knieën. Eén plaats bleef er leeg. Maarten en Jan keken elkaar aan.

„Die arme bl...sem”, zei de schipper met een ruk de plaats innemend... Aai op ’t middendek bij ’tluik baggerde met de lange steel van het schepnet in ’t ruim en haalde een schep haring op.

„De schipper”, zei hij, de schep leegschuddend in het mandje van den schipper. Deze, met het kaakmesje in de hand, nam de haring uit de ben en begon te kaken, vlug, vaardig, met een ruk.

„Jan — Maarten — Kokkie — Steven.” Aai riep telkens den naam van den kaker, wiens mand hij vulde en een oogenblik later klonk ook het eentonig „Er in,” „Er uit,” bij de warrehak en de zouters op ’t voordek. Dof, gedrukt ging de arbeid voort. Hij zag dat de schipper eens zoo vlug werkte als de andere visschers. Hij was een duivel in zijn arbeid, ging er geheel in op en zijn manden waren eens zoo vlug vol als die van de anderen.