Een droomer ter haringvangst

198

„Hoeveel is er gevangen, schipper?”

„Veertig kantjes, mijnheer. ’kWou dat de arme beesten nog in de plas rondzwommen en ik mijn jongen weer had. De arme jongen, hij heeft zoo’n doodstrijd gehad.”

„En zijn moeder”, zei kleine Maarten wiens oogen rood waren van ’t weenen.

„Als ’t ’r nu maar voorzichtig verteld wordt”, opperde Herman.

„Dat moeten we hopen”, zei de schipper. „Als er een logger langs komt, die naar huis zeilt, zullen we ’m praaien en een brief meegeven voor ’t kantoor. Want als we nu naar huis gaan, moet het wimpeltje van den mast — dan weten ze dadelijk dat ’r iets niet goed is en de vlag halfstok. Dan komen de vrouwen niet bij ’t binnenloopen aan ’t hoofd.”

„’k Heb het dadelijk gezegd bij 't uitzeilen. Het wimpeltje was nat en hing zoo flauw neer —dat zeit genoeg”, zei een visscher.

Piet, de stuurman, kwam met een lantaarn naar ’t achterdek. Zijn sombere kop onder den zuidwester was bleek.

„Dag Piet,”

„Morgen, mijnheer. Nou ziet u het ’ns wat ons menschen boven ’t hoofd hangt, Hij was nou maar een jongen — maar d’r kan er net zoo goed een van ons mannen overboord slaan. En dan blijven onze vrouwen en kinderen zitten, die moeten dan maar zien hoe ze er komen.”

De kok en nog twee andere matrozen kwamen bij het groepje.

„Als d’r in Vlaardingen een dooie is aan te zeggen,