Een droomer ter haringvangst

HOOFDSTUK V.

Herman stond den volgenden morgen heel vroeg op; de zee scheen geheel gekalmeerd, want de kajuit schommelde maar weinig. Toen hij boven was gekomen, lag de zee kalm, breeduit, effen met kleine golfjes, onder een teere, roze sfeer; de lucht was in ’t zuidoosten, waar de zon opging achter een wolkensluier van satijn-rag, bleekrood en hooger opaal. De koepel boven was witblauw en versmolt in ’t noordwesten tot bleek violet. De wind, zwak en lauw uit het zuiden, ademde langs zijn nog dommelig hoofd.

„Morgen”, zei hij met een droef knikje tot den schipper.

De schipper knikte even terug; ook de visschers zeiden even een groet binnensmonds. De vleet was juist binnengehaald; op ’t middendek lag de haring tusschen de beschotten en in de kribben, rozig schitterend met weeke glansen, waar het groen brons der ruggen donkerder schaduwde. Een schuine zonnestraal viel vlak over den wolkensluier, waar een rood tipje zon boven rees, streek langs de zilveren schat, die nu glansde, op de buiken der haringen, ze verkleurend in smeltend opaal, iriseering als petroleum op water.