Een droomer ter haringvangst

194

als tartende speldeprikjes op zijn gezicht aan voelden. Toen ging hij naar de kap en daalde af in de kajuit.

Het was er stikkend warm door den stoomketel; de reuk was ondragelijk door grondwater en steenkool-smook en machine olie . ., maar hij, met zijn brandende heftigheid van binnen, merkte het niet en wilde zijn jekker uitgooien.

De slingering deed hem onvast op de beenen staan, wierp hem van den eenen wand naar den andere.

Hij, nijdig trok met een ruk zijn jas uit, dat die scheurde en werd tegen de punt van de tafel geworpen met zijn arm. Het was oen pijnlijke stoot, maar die pijn deed hem goed en hij sloeg met zijn vuist tegen het beschot aan en kroop in de kooi. Daar lag hij languit op den rug, met het hoofd naar beneden. En door zijn hersenen vloog nu zijn doorleefd leven, met groote brokken opduikend en neerzinkend als een boei in storm water. Berlijn — Parijs — Amsterdam — Vlaardingen — het afscheid.

Hij hoorde het palletje boven rikketikken en het suizend kreunen van de machine.

De schipper kwam naar beneden om een schep steenkool op ’t vuur te gooien.

„Hoe is ’tnou boven, schipper?”

„Hij heit zoo’n lange doodstrijd gehad Cheffie. ’sMiddags heeft-ie nog zeeziek gelegen en tegen Jan en Maarten gezegd: Als ik nog lang blijf varen, voel ik dat het mijn dood is. Overmorgen is het Zondag Cheffie. Dan houden we dienst en dan zal ik in ’t vooronder een hartig woordje zeggen; kom dan ook maar, dat zal je troosten.”

De schipper ging naar de machinekamer. En Her-