Een droomer ter haringvangst

193

de pal op het tandrad .... rikketikketik, rikketik ... schschschwwwieieiep ... en wat gaf het hun, die daar stonden in den nacht, weenend, omdat er een van hun was heengegaan, zooals honderden voor hen geweend hadden om hetzelfde leed, .. . zij waren altijd dezelfde gebleven, goedig, werkzaam, eenvoudig, tevreden met weinig.

Herman begreep nu hun ontevredenheid — nu hij er een had zien sterven — martelaar van zijn beroep als zoovelen vóór hem. Het was makkelijk te philo-sopheeren over luchten en mysterie — maar hij was met al zijn wijsheid nu toch maar bangetjes teruggekropen naar de stoomlier. Hij walgde nu niet meer van ’t Berlijnsche leven — dat was mooi en zoet met zijn licht, zijn rust, zijn veiligheid, zijn gemak, zijn muziek, zijn theaters, zijn bruischend leven langs de straten. Al zijn ontevredenheid was overdaad, was weelde geweest — want het leven was zoet — nu voelde hij het — nu, daar de dood zoo dichtbij loerde. O, wat had hij zijn mooi leventje lief! En die arme Ger-rit niet minder — hoe had hij geworsteld, zwaar met de looden zeelaarzen, stijf in zijn oliepak, en in zijn hoofd maar één gedachte — redding van het schip, donker, met de zwarte romp voor zich en zijn kameraads met bleeke schemergezichten, die hem vergeefs trachtten te helpen.

„Bah, smerige zee!” Gerrit had gelijk gehad! En Herman, toornig, opgewonden, zei het hem na. „Bah, smerige zee”, en op zijn beurt spuwde hij in het zwart-groenige sop.

Dat wierp een fijn regentje van droppels terug, die

Een Droomer ter Haringvangst.