Een droomer ter haringvangst

192

De schipper snikte en tilde het hefboompje weer op — de pal tikte . .. rikketikketik. rikketikketik. . ..

„Stop!” riep men van voor.

Weer was het even stil — alleen het snikken van den schipper en Maarten, die heelemaal voorovergebogen in zijn oliejasje op het reepruim zat.

„Voorwaarts!”

Rikketikketik.... Schwiewieieiep.. ., zeiden de netten door de vier paar armen op en neer geschud als een tapijt, dat geklopt wordt.

Herman deed weer een stap terzij en keek in zee. Hij kon niet weenen — in hem kropte nu een groote drift. De blaasoogjes der schuimgolven spatten knippend uiteen — de menschjes ontstalen de golven de visschen, die langzaam verkleurend op ’t dek stierven, de wijde bekken snakkend open, in laatste verlangens-uitroep naar hun element. De zee had wraak genomen voor het leed van zijn kinderen, betaling gevraagd voor den ontroofden zilverschat, leed voor leed, leven om leven, oog om oog en tand om tand. En juist hem, die haar had uitgescholden, die haar had bespuwd.

Het toornde in Herman. Neen, in hem niet die doffe smart van die visschers, die dat leed aannamen met deemoedige tranen als een smart, die onafwendbaar was. O, die listige, gierige zee; die valsche, die verlokster, die coquette, zoo mild en zoo schoon en zoo teer in schijn — maar verborgen loerend op het leven.

Herman hield zich stevig vast aan den takel van een bolder; hij grijnsde tegen het bobbelende, zwartgroene, wreede, gevoellooze water.

En hun levens gingen voort, eentonig en hard als