Een droomer ter haringvangst

191

per zich vasthield. Die stond voorover en langs zijn wangen liep een groote traan en bleef parelend in het rosse baardje hangen.

„Hij was gauw weg, mijnheer. Hij zat bij de kluis om er de reep in te houden. Toen komt er een zee, die slaat tegen de reep, de reep zwiept op en die krijgt ie tegen zijn rug. Hij geeft een gil en valt overboord. De kok, die net uit ’t vooronder komt, pakt hem juist bij zijn oliejas. Maar die scheurt af — hij was zoo dik en zoo zwaar. „Help, help!” roept-ie. De kok maakt een lijn los en ziet dat-ie zich nog zwemmend boven houdt. Hij kon zwemmen en goed ook. De kok gooit ’m de lijn toe, hij krijgt ’m te pakken ook. Daar komt zoo’n weerlichtsche golf en gooit het schip zoo om, dat de lijn afbreekt tegen de verschansing aan, door den ruk. Dat water heeft een kracht als de bliksem. Piet komt er bij en steekt hem een haringschop toe; die pakt-ie weer. Maar die schop is zoo glad en slijmerig van de haring, dat zijn natte handen er afglijden, en een golf slaat ’m buiten het bereik. Toen kom ik er bij. „Zwem naar de speerreep”, roep ik nog. Dat wil-ie nog doen — maar opeens, ach God, daar geeft-ie een schreeuw en springt een eindje op uit het water en dan verzinkt-ie — de maan ging net weg, je kon niet eens zien waar ie wegzonk. Hij heeft zich ’r nog lang boven gehouden. Maar met zijn leeren mouwen aan en zijn oliegoed en zijn zware zeelaarzen, die vol water liepen, kon-ie niet langer boven blijven, dat was Godsonmogelijk. Misschien is-ie ook wel door een groote visch gepakt. Dat vertelt niemand je. Wat heeft die arme jongen een doodstrijd gehad. Wel vier minuten bleef-ie boven water. Hij zwom als een visch.”