Een droomer ter haringvangst

189

Hun weenende kinderstemmen, angstig in het loeien van den wind, klonken hoog.

„Hier is een mes,” zei Herman, die ’t zijne in zijn jekkerzak had gevonden en het met moeite had opengeknipt — zoo beefde hij.

„Te laat ... te laat” .... jammerde Jan, de kabel wegwerpend, die hij van een bolder had willen lossnijden.

De schipper kwam terug, ernstig, somber.

„Is ’tie weg, is ’t ie weg, schippertje?”

De schipper, somber, blootshoofds, zijn oogen star, antwoordde niets.

Piet, de groote stuurman, kwam achter hem aan, huilend als een kind.

„Is ’t ie weg, Piet ?”

„Ja,” zei Piet, in snikken uitbarstend.

„O, o, o, wat zal zijn moeder zeggen. En hij was zoo moederziek,” huilde Jan.

„Ach, lieve, lieve Gerrit,” snikte Maarten. „Ach, mijnheer, nou is Gerrit weg.”

„En zijn moeder, zijn moedertje . . .”

„Hij is er gauw geweest,” snikte de groote Piet.

Ze stonden in een groepje te weenen — de schipper nu ook, met zijn groote, open, blauwe oogen vol tranen.

„Hoe is ’t gebeurd ?” vroeg Herman.

„’t Is gebeurd”, zei de schipper snikkend.

De vier wantstaanders waren weer in de krebben terzij aan bakboord geklommen.

„Voortgaan, kinderen, het is gebeurd. De jongen is weg — er is niets meer aan te doen. Kom, Jantje, in ’t ruim — flink zijn, Maarten.”