Een droomer ter haringvangst

182

Men ging avondeten. Alleen Klaas, een der matrozen, bleef boven om de wacht te houden. Beneden in het vooronder, waar de haring in de olie gebakken was op het kombuis, was het stikkend warm. Zóó als nu, had het er nog nooit gestonken. Want het oliegoed en de laarzen der visschers, doorweekt van zeewater en liaringslijm, roken ziltig naar visch en wier. De braadolielucht, dik, dampig, hing in het benauwde roefje. De petroleumlamp verlichtte het warm-wasemig goud en de visschers om het kombuis, laag zittend, met den schipper achteraan, hadden allen gloedglan-zende koppen in dat wasemig, halfvergulde schemerlicht. Maar Herman bedwong zich; hij wilde meedoen.

De troggen werden met rijst gevuld. Daarop werd gesmolten margarine gegoten, en daarna nam ieder uit een groote open braadpan, die pruttelend op ’t kombuis stond, een vijftal gebakken haringen. Ze aten ze met de vingers op — de olie droop uit de visch langs de handen en ze likten dan hun toppen na.

„Ik leef weer heelemaal op,” zei Aai met zijn mond vol gebakken haring.

„Een koningsmaaltje, Cheffie!” zei de schipper; „dat smaakt 11a je werk.”

„Ze zijn best; ’t zijn vette beesten!” zei Willem bedachtzaam met de vingers in de pan een grooten haring uitzoekend.

„Zoo bruin als goud !” zei Piet.

„Nou Cheffie, mot je niet. Je pakt er maar een uit de pan. Je bent hier niet aan ’thof.”

Kokkie pikte met een vork er een uit de pan en hem aan Herman aanbiedend :