Een droomer ter haringvangst

181

Telkenmale vóór een volle ton werd afgelaten, gaven ze eerst een leege ton uit het ruim aan.

Het was reeds schemerdonker, toen de vaten alle geborgen waren; nu bracht de kok de rol weer tus-schen de twee lichterpennen, de breeltjes werden aangesleept uit de jol, en het net werd weer in zee gelaten — juist als den vorigen dag. Dat duurde weer drie uur. Van Herman nam men geen notitie. Het zware, aanhoudende werk nam alle aandacht in beslag. En de visschers waren te moede en te weinig opgewekt om aan iets anders te denken, dan aan hun arbeid. Herman laveerde naar de kippenbank en ging daar een beetje soezen, nu en dan even opgeschrikt als Maarten zijn liedjes zeide.

Te zeven uur stond de vleet weer uit; de groote mast werd gestreken, Piet bracht twee lantaarns ter zij en één voor. De Jeannette, achter haar netten liggend, nu met haar eerste lading van vijftig kantjes binnen, was als een groot, zwaar dier, loerend op een prooi — een reuzenspin, die in zee baar webbe had gesponnen en nu wachtte, op die zij daarin zou verschalken.

Herman was doodmoede ; zóó arbeiden had hij nog nooit gezien. Hoe hielden menschen het uit! En die drie jongens, die kleine, tengere Jan met zijn kromme schoudertjes, en de dertienjarige Maarten.

Maar de twee jongens waren van allen het vroolijkst aan boord. Want zoodra was de vleet in zee, daar stoeiden ze met elkaar op het achterdek, rolden over den grond met den hond, die luid blaffend mededeed en toen naar Herman gaande :

„We gaan smullen. Gaat u mee naar voor?”