Een droomer ter haringvangst

176

buiten boord valt bij ’t halen van de vleet en nou loeren ze op de manden met ingewand, die Aai over bakboord stort.”

Herman bleef naar het vlak staren: spoedig kwam er een tweede Hillegonda en na een kwartier zwommen er drie om het schip. Telkens als er een mand overboord werd geleegd, zag men de stompe koppen met de wijde bekken open opduiken — spoedig daarna doken ze weg en een lichtgroene, schuimende, bobbelende kolk toonde, waar de reuzenvisch in de diepte verdwenen was. Ze doken onder het schip door en kwamen aan de andere zijde weer boven.

„Ze zijn doodsbenauwd, zoo groot als ze zijn. Als je met een stuk steenkool naar ze gooit, schieten ze weg en komen niet meer terug. Ik heb er eens een zien vangen — het vleesch was wel te eten, het smaakte een beetje als ossevleesch — maar erg tranig.”

De haring uit het ruim was gekaakt; nu begon men aan die uit de krebben. Op het voordek stonden reeds een dertigtal tonnen die vol haring waren gepakt. En na een uur werkens waren ook de haringen uit de krebben gekaakt en gezouten.

De kakers stonden op en rekten zich de leden. Daarna werd opnieuw het dek schoongemaakt, ook het middendek ; twee matrozen zetten de hevels in de pompen en pompten het reinigen van het water uit het haringruim, een zwart water, dat vreeselijk benauwd rook. Allen waren bezig ; die niet het dek of hun oliegoed schoonmaakten, zorgden voor het reinigen van de haring- en kaakman-den en de langstelige schepnetten, waarmede de man uit het haringruim de kaakmandjes had volgestort. Alles zat vol visehslij m en schubben. De haringtonnen op het