Een droomer ter haringvangst

173

de kaak van de haring bij de keel in het vleesch en de visscher trok met de rechterhand een roode, bloederige, slijmerige massa uit het lichaam vandevisch. Dit wierp hij in ’t rechtsche mandje, de haring in ’t linksche. Het ging heel vlug, machinaal; hun handen en hun schootsvel raakten vol bloederig slijm. De gekaakte haring, met een groot gat aan de keel, werd dan, als een mandje vol was, in een ietwat schuinstaande houten bak geworpen, die van voren open was — een soort goot, die midden van het middendek naar het voordek liep, waar de zouters stonden. De visschers noemden het de warre-bak. Dan, als in dezen bak een mandje geleegd was, wierp een der zouters een paar handen grof zout op de haring en met een lange houten spatel, de warleutel, roerde hij de haringen vlug door elkaar tot elke haring rondom in ’t zout kleefde.

Vervolgens zette hij een mandje onder den open kant A^ran de warrebak, schoof de haring daarin en ging er mede naar een der leege tonnen op ’t voordek. Hier legde hij op den bodem een laag zout, dan wierp hij er een laag haring op en zich over de ton bukkend, schikte hij de haringen in het rond, ze netjes tegen elkaar pakkend. Was de laag haring vol, dan volgde weer een laag zout, daarop weer een laag haring, tot het tonnetje geheel vol was.

Herman, die naar wat lichaamsbeweging verlangde, vroeg den schipper of hij mee mocht werken.

„Wel zeker, je moogt voor leutel-majoor spelen.”

Hij balanceerde zich over den rand der krebben naar het voordek. En met een rond bakje in de hand, wierp hij uit een vol zoutvat, telkens een schep zout in den warre-bak op de gekaakte haring, die daarin werd uitgestort.