Een droomer ter haringvangst

169

maal een bolkje, bleek, dik, rond, met een stompen kop en groote matblauwe oogen en een jonge kabeljauw of schellevis, met groote open bek — maar eventjes opspartelend en dan dood.

De laatste netten werden ingehaald ; vijf uur hadden de mannen hun zwaar werk gedaan. Het geheele dek, de binnenkant der verschansing, de masten, de kap van de kajuit, de twee groene pompen, het schijn-licht, alles was dicht bezet met paarlemoeren schubben. Het was nat op het dek en glad; het rook naar frissche zeeplanten.

Herman liep voorzichtig naar de krebben en het middendek. Daar zag hij dan den buit van den nacht, het malsche zeebanket, Hollandsch rijkdom. De haring lag wel ruim een voet hoog, week, slibberig, slijmerig, paarszilver met rozeglanzen in het zonlicht.

Piet, met een groote houten schop, zijn zuidwester, zijn gelaat, zijn oliejas, zijn liooge zeelaarzen, vol met zilverige schubben, schepte nu de haring, die naast de krebben op het voor- en achterdek was gevallen, bij elkaar en wierp ze in de bakken, die de planken schotten op het middendek vormden. Daar was middenin een luik opgelicht en in de diepte van een donker ruim, zag Herman de zilveren schat liggen. Dan, omdat hij in den weg liep, ging Herman weer naar het achterdek bij het roer.

De visschers maakten nu het dek schoon; ze sloegen putsen overboord, haalden ze vol water op en dan met bezems en zwabbers werd voor- en achterdek van den last van schubben ontdaan. De drie jongens verzamelden de haringen, die buiten de krebben en het middendek waren gevallen en wierpen ze in het