Een droomer ter haringvangst

168

De nacht was om en de morgenschemering vaagde; links aan bakboord, waar in de verte de zon zou oprijzen, vaagden zilverpaarse strepen langs den einder; de lichten der schepen, die rondom aan de verre kim gelegerd waren, bleekten ; en ook de sterren, zoo roodgoud in den nacht, waren nu zilveriger.

En toen de zon oprees en door de paarse floersen brak, daar was het een nieuwe schoonheid, nu de visschers te zien, arbeidend in de teere morgensfeer, in licht, alsof het viel door het vitrage van een hoog venster. Nu gedoofd de goud wasems, die schemerden langs de gele oliejassen; en het schip niet meer als donkere massa, maar teer oprijzend in een vervloeiing van sfeer, die dijzig rond de masten en de weeflijnen en de verschansing en de mannen wasemde.

De haringen, thans in de eerste stralen van een morgenzon, die bleekgouden rees, waren nu allen van roze paarlemoer, iriseerend met het zilver van de buiken, dat in groen brons, als glanzend koper-patina op den rug verliep.

En Herman zag tientallen doodstrijden ; doodstrijd van de zich kromtrekkende spartellij ven, waarin het leven in zenuwschokken wegtrilde, met het klakkerend plakkeren van de lijven, als ze met de zwaluwstaart plat op het dek neervielen. En dan een andere doodstrijd, geluidloos, die van de kleuren der schubzilver lijven. Van helwit blank zilver, braken de tinten in roze vervloeiïngen; doffer de lijven van het slijm, in doodsangst uitgezweet.

Een enkele makreel, forscher, spitser, slank als een pijl, met een rug als van vernist groen brons, was ook in de mazen verward geraakt; en een enkele