Een droomer ter haringvangst

165

gen met een vaart door de lucht, overal neer op het dek en een paar vielen er vlak voor Herman’s voeten. Zij waren springlevend en goudglanzend in het vage lantaarnlicht; zij krulden hun slanke lichamen krampachtig om tot een sikkel, sloegen dan met reeksen zachte, plassende klappertjes de staart op het dek en bleven daarna met groote, starre oogen, den bek wijd open in doodsgaping, trillend met de opgezette vinnen aan den buik en op den rug, liggen. Herman vond het een vreeselijken doodstrijd; maar er waren er zooveel, de haring viel zoo dicht, dat hij er spoedig geen oog meer voor had.

Vóór op het schip zag Herman, terzijde rechts, twee matrozen staan, die de breeltjes van de reep afknoopten, en heel ver, vóór op den boeg, vlak bij de kluis waar de reep, die telkens een eindje door de stoom-lier werd ingepalmd, tussclien de kluisgleuf door uit zee kwam, zat Gerrit, die de reepkabel in de gleuf hield, door er nu en dan met zijn zware laars een trap tegen te geven.

De schubben vlogen overal rond; ze plakten tegen alles aan en de bezaansmast, in den bruinen goudglans van het schijnlicht uit de kajuit, scheen wel geïncrusteerd met schitterende paarlemoeren loovertj es.

Maar het schoonste waren de vier forsche wand-staanders, die het net uitsloegen; in hun gouden oliejassen, met de gouden helmen op, met hun sterke armen, die ze uitgestrekt voor zich uithielden, sloegen ze rhythmisch gelijkelijk op en neer en dan sprong de blauwzilveren haring op, als danste ze op de mazen van het net en viel tusschen de groote webbe door in de krebben en op het middendek, waar de haring