Een droomer ter haringvangst

159

van een menschenleven — ik herdenke u bij dit, mijn naderend einde, eindigend begin.

Wie zijt gij menschen, dat gij u d’alleenlijk levenden noemt? O, het leven is in den wind en in de golven en in de weelde van den zonnegang en in de droefenis der maan en in de bemoediging der sterren.

Van ver wentelt liet op, mijn eerste besef. Klein kindje heb ik gespelearmd op moeders schoot. Was zij niet mijn godin, die mij voedde, die mij pleegde, die, mij beschermde, die mij leerde de eerste wankele passen en verstond de eerste sylbe van d’ont-bloeiende stem ?

Moeder van smarten, moeder van zorgen, moeder van luilpe, moeder van melkte, moeder van liefde — u gedenk ik. In heel mijn leven was uw leven alleen tastbare onstoffelijkheid.

O, moeder, u zij het lied gewijd van elke doodzang.

Winden, waar zijn uw schouderen? Wat kreunt gij om mij heen? Vreest gij, dat te zwaar mijn vracht u zal drukken? Onwijzen, van bloesemen draagt men een groote schat en nochtans gaat men recht.

Weef u rondom haar, mijn woorden, zacht als kuif-kens van wolkenranden. Ik bezing de weëen, de angsten, de droomen, de melke, de kozingen, de kussen, de streelingen, de blikken, de hopen, de wiegeliederen, de offers en de gebeden. . . .

Moeder wees gezegend.

O vader, ook u wil ik toezingen, maar mijn stemme stokt; mijn moeder was een maagd — gij kwaamt — wee — elk mensch is een vrucht der schennis.

O, meesters, u gedenk ik. Niet het leven doorleven leerdet gij mij; mijn droomen verjoegt gij met weten-