Een droomer ter haringvangst

154

was zwaar van schemer. Zijn hoofd was moe, vol van vreemde namen en wondere geschiedenissen. Hij lei zich achterover, het hoofd op de verschansingrand, de oogen open naar de wijde luchtkoepel, nu vaal niet een enkel sterlichtje. Het briesje speelde langs het touwwerk en het was hem als hoorde hij van heel ver over de zee een vreemde muziek, zacht, als werd ze op meeuwenvlerken aangedragen. Er was gerucht van donzen vleugelslagen als wiekten engelen in de rosse gloed on der verre kim. Vanwaar kwam die muziek? Was het de echo van lang vergeten, gestorven melodiën, die daarboven als geesten nu rondwaren, wachtend op de ontsluiting der hemelen met het aardsche onbegrepen rondzwerven als een droeve lijdensdroom achter zich? Hij verlangde naar de oude melodiën, de uitgestorven melodiën van sistrums en lieren, van harpen en luiten; de muziek van vóór (fregorius. De muziek, niet van machinale klavieren, niet van bultig koper, van logge bassen, bespeeld door gerokte piassen als marionnetten van ebbenhout met ivoren koppen in het bleeke Auer-licht der concertzalen — maaide muziek, die kalm en stadig rustte op het schoon gebaar van sehoone menschen, de muziek week en zacht, blank van beweging als de lichte bloesemtros-sen wiegen aan lichtere twijgen op den lenteavondwind.

En zijn droom riep Arion op, gelijk hij stond in vol gewaad op het achterschip, zingend den orthischen nomos, Apollo ter eer, dat het scheepsvolk zijn roof-lust vergat en de dolfijnen, met zachten vinslag ge-ruischloos aanzwemmend, kwamen hooren rond het schip, de donkere koppen luisterend boven het water met groote oogen van bewondering wijdgespalkt —