Een droomer ter haringvangst

148

het eerste joon. En den horizont langs blikkend, zag hij ook nog andere loggers en bommen, die de masten schuin hadden en dus ook aan de vleet lagen.

Aan stuurboord dreven een drietal losse breeltjes in zee.

„Hoe komen die daar, Willem?”

„D’r is vannacht een bommetje van zijn vleet geslagen. ’t Was te rauw weer, mijnheer. Onze reep heeft het goddank gehouden; d’r zit straks een extra glaasje op”.

De schipper kwam boven. Hij zag er moe en afgetobd uit — den heelen nacht had hij wakker gelegen, beangst voor zijn netten. Wij begroetten elkaar.

„Het is vannacht gelukkig afgeloopen, hoor ik.”

„Ja, Cheffie, wij hebben tenminste geen malheur. Maar wij hebben niet kunnen halen en nu zitten de netten misschien vol haring, die, als we ze vannacht aan boord halen, dood is en van geen kwaliteit. D’r is groot onderscheid in haring. Dat zal ik je strakjes eens vertellen. Eerst zullen we eens een breetje op-visschen, dan kunnen we zien wie vannacht zijn netten kwijt is geraakt. Dat hadden wij net zoo goed kunnen zijn. Hij nam een stok met een haak en voor stuurboord gaande, wachtte hij op een breel, dat kwam aandrijven.

Piet, de stuurman, kwam boven ; hij trok zijn mes uit de schee en ging naast den schipper staan.

„Waarom trek je je mes?”

„Als de breel te veel vaart heeft, zou hij den schipper mee kunnen trekken ; dan hak ik veel liever het breeltouw door om dat te voorkomen.”

Het breeltje kwam onder het bereik der haak ; de schipper sloeg in het touw, baalde het met een han-digen slag op en Piet greep het vast.