Een droomer ter haringvangst

147

op: In den jare 1815 is door 6 jagers te Vlaardingen en Maassluis aangebracht 19S ton haring en daarvoor bosonïd eenenveertigduizend vierhonderd en veertien guldens. Nou,, daar maken ze al schilderijtjes voor. Als ik nou eens dertig last meebracht, dan was ik al tevreden. Maar bij dit onstuimige weer haal je geen vischje op. Ik durf niet te halen....”

I)e schipper kroop weer in de kooi en bleef wakker liggen. Herman viel in slaap.

Den volgenden morgen, toen hij gewekt werd door het „Schipper, pekeet!” van Maarten, die het kofhe-keteltje bracht, was het weder nog altijd niet bedaard, doch de barometer was gerezen. De schipper was al boven.

Herman stond op, kleedde zich met veel moeite aan en ging naar 't dek. Daar stond alleen Willem aan ‘t roer, de anderen waren in ’t vooronder. De sfeer van de pchtendz.ee was van pensee zilver. Alles was zilverpaars, de hemel met de omsluierde zon, die nog laag stond, scheen een afglans van paars satijn; en de lichtgroene zee aan den einder zachtpaars bewasemd. De Jeannette, vastliggend aan haarnetten, slingerde maar weinig ; haar groote mast hing schuin neer en de zeilen waren geborgen. In het water tee-kenden de breeltjes, die lichtelijk op de golven deinden, en in de verte waren als de zwarte koppen van speelzieke watergoden, den langen weg af, waardenetten hingen als een vangwand dwars in de zee. Met den kijker zag Herman het eind met het vlaggetje van

1] Een last haring is veertien ton. De visschers spreken altyd van kantjes haring. Kantje is een ton haring, die nog niet bygepakt is op den wal. De pas ingezouten haring slinkt; een ton op zee gevuld, is tegen het eind van de reis tot 4/5 ton geslonken. 14 ton haring staat gelijk met 17 kantjes.