Een droomer ter haringvangst

145

„Zou je dat ding geen klap voor zijn harsens geven, datrie tegen den grond zeulde. Eerst mooi weertje voorspellen en dan terugtrekken als een kreeft. De vorige heeft mij dat ook eens gelapt. Toen heb ik er ’m een verkocht, dat-ie de heele reis niet meer boven z’n asem kwam. Hij hangt nou op ’t schuur in Vlaardingen en de boekhouder heeft me deze gegeven. Maar als ik naar mijn hart te werk ging, zou ik dezen er een opzouten vlak tegen zijn oogen. ...”

„Maar die barometer kan het niet helpen”, meende Herman.

„Helpen of niet”, zei hij, weer met zijn vuist dreigend, „maar hij verdiende dat-ie een tik kreeg.” En hij ging driftig de trap op, naar boven.

Herman kroop te kooi en bleef wakker liggen. Hij nam eerst een stuk scheepskaak uit het kastje naast den mast en knabbelde dat in zijn eentje op. Hij dacht, toen zijn mond droog werd van de beschuit, aan de champagne van Aai en hij meende bij zichzelf, dat een glaasje hem nu wel zou bekomen.

De schipper kwam nu weer beneden en wierp zijn zuidwester, die kletsnat was, met een ruk op de tafel.

„Het buist boven, dat je geen droog haar aan je lijf houdt. Wat moet je nou doen? Kan ik het nu helpen als er een ongeluk gebeurt! ’k Heb zes dagen gewacht — nou moest ik het toch eens wagen. En d’r zijn ook weer Engelsche trolders ^x) in de buurt; ’k heb er drie zien stoomen. Die loeren er op, om in je netten te varen. Maar als ze aan de mijne komen — de eerste Engelschman, dien ik te pakken

1) Trawlers.

Een Droomer ter Haringvangst.

10