Een droomer ter haringvangst

139

tien uur de wacht; dan komt Hein, die heeft het hondje. Dat is een zaakje. Zoo slaap je — dan moet je er weer uit — en eer je na je wacht weer ingeslapen bent, moet je helpen hij ’t halen van de vleet.”

Aai ging naar het achterdek en ging op de kajuits-kap zitten. Herman, met den rug tegen de lantaarn-pen, zat aan bakboord op de vlotenkist. De matrozen hadden het middendek, tusschen de twee krebben, door planken in kleinere afdeelingen verdeeld ; daar zou de haring bij ’t uitschudden van de netten neervallen om dan door een nog te openen luik in een ruim te glijden. Ook de twee krebben zouden vol komen.

De wind wakkerde aan ; Bruin, de scheepshond, die van uit het vooronder werd geroepen door een der jonge matrozen, die hem ’s nachts bij zich in de kooi liet slapen, liep plotseling een eind ter zijde en verborg zich achter een ton ; dadelijk daarop sloeg een zee over de verschansing en viel vlak voor Herman neer op ’t dek ; hij bleef droog — er spatten alleen wat druppels op zijn gelaat. Dan kwam Bruin weer te voorschijn en over de versperringen der planken springend ging hij naar 't vooronder, waar een groote hand hem beetpakte.

Aai stond nu bij het schijnheld der kajuit, achter. Hij had liooge zeelaarzen aan, die tot de heup reikten ; van zijn schouder hing tot de knieën een lange bruingele oliejas ; op ’t hoofd had hij, wat achterover, een gelen zuidwester, waarvan de voorste klep tot aan zijn borstelige wenkbrauwen reikte.

Herman vond hem mooi, zoo hij daar stond, wachtend hij het roer, rechtop, ernstig, in de zachte goud-