Een droomer ter haringvangst

120

er bij : zei ie — en pas op als je je spullen niet zuiver hield.”

Herman, de oogen naar het fregat gericht, zag in de masten eenige beweging, het was of er zwarte schaduwen langs het touwwerk gleden.

Willem hield de hand boven de oogen. En scherp turend, zeide hij :

„Kan je niet zien, wat ze doen?”

„Neen,” zei Herman, op zijn beurt scherp turend.

„Dat zie ik nu nog met mijn oude oogen. Ze durven de lappies niet allemaal bovenhouden. Enter op, leg uit, zeilen los, gooi los je poplijn, buikgordings in handen . . .”

Willem commandeerde in gedachten en volgde de manoeuvres op het fregat. Hij leefde daar mede tus-schen die rondhouten en zeilen en touwen, waar hij zijn leven tusschen gesleten had en die voor hem een zoo vertrouwde en bekende wereld vormden. En Herman, vol herinneringen aan de boeken van zijn jeugd, van Marrvat en Van Balen en Yerne en anderen, waarvan hij des schrijversnaam nooit had gelezen, voelde, hoe daar een wereld heenstevende, een wereld van durvers. Of was het slechts schrijvers fantasie en was ook daar de leugen, het mooi aangekleede skelet, dat met een masker en watten schouders rondwandelde tusschen de menschheid, aangebeden, bemind, gevleid, gediend, verzoet, verguld, en toch leugen, toch bedrog, toch teleurstelling en smart als onvermijdbaar eindpunt....

De stoomboot kliefde nu achter het roer van de Jeannette. Haar zware, zwarte rookwolk, als een stoet van buitelende ruiters, komend uit de pijp, door den