Een droomer ter haringvangst

115

„Wat aan te doen, wel zeker is er wat aan te doen. Maar daar weten ze in den Haag niet van.”

Hij liep opgewonden van de bezaan naar den fok-kemast en toen weer terugkomend, ernstig tot Herman:

„Als de Ruyter nog maar leefde en Bestevaer, Cheffie, dan zou er nog wel aan te doen zijn. Mij konden ze krijgen, hè, Cheffie”, zei hij als een plotselinge uitbarsting van een lang gekoesterde, geheime wenscli, „als die nog leefden — wat zou ik gaarne onder hen dienen. Ik zou ze smeer geven die aan mijn vleetje kwamen — uit den weg, hond.”

Bruin, de scheepshond, die hem voor de voeten liep, kreeg een schop — de eerste zoolang Herman aan boord was. Maar toen het dier jankend wegliep, pakte de schipper hem op, streek hem over den kop, drukte zijn snuit tegen zijn trui.

„Wat is er dan, jongen. Heeft de schipper bet zoete beest kwaad gedaan ? Kom dan maar, best beest. Bruin kan het niet helpen.”

Hij liefkoosde het dier. Bruin was een dik, bruin leelijk hondje, die een monsterkaart van alle rassen was. Hij had den goedigen kop van een das, het lichaam van een mops, geen staart, kleinere, magere pootjes en de kleur van een bruine hazewind. Hij was de lieveling van alle matrozen, speelgoed en vertroeteling — die hen op de eenzame uren van de wacht gezelschap hield. ’$ Nachts sliep hij bij de jongens in de kooi — waardoor hij op den dag op ’t dek altijd kouwelijk was. Hij was zeevast als de beste matroos, wist zich balanceerend op zijn korte pootjes, ook bij stormweer, op ’t dek staande te houden en