Een droomer ter haringvangst

114

„Is daar nu heelemaal niets aan te doen ?”

De schipper keek Herman ernstig aan en dan : „Aan te doen ? — aan alles is wat te doen. Mijn maat heeft op een hoeker gevaren, dat is al jaren geleden en toen kwam er een Duinkerker — dat waren vroeger gemeene kapers, mijnheer. Die hadden aan de boeg een mes om je vleet af te snijden. Maar de schipper van den hoeker had ze in de smiezen en toen hij eens te visschen lag en de Duinkerker kwam op hem af, kapte hij zijn eigen reep, lieesch zijn zeilen in één oogenblik en ging den Beis achterna.

Die kon niet gauw genoeg uit den weg komen en de hoeker was hem in een oogenblik zoo nabij, dat de Beis dacht, dat hij hem naar de haaien zou zeilen. Zij staken een hemd op en riepen dat ze zich overgaven op genade of ongenade.

Toen riep de schipper van den hoeker: „Neer met je zeilen of ik vaar je in den grond” en of de Beis zijn doekies gauw liet vallen. De hoeker ging vlak naast de Duinkerker liggen, toen sprong de schipper met een zevental matrozen over, elk met een handspaak of een spil of wat-ie had kunnen vinden en daar begonnen ze de Belsen op d’r baatje te kloppen, tot ze zelve niet meer konden. Na dien tijd hebben ze in langen tijd op de hoekers geen last meer van de Duinkerkers gehad, Cheffie.”

De schipper had zich opgewonden en in zijn drift greep hij in een tabaksbuideltje en nam een groote pruim, waarop hij met heftigheid kauwde. Nadat hij de prop tabak achter de rechterwang had geborgen, dat deze bol stond, zei hij :

1) Reep, d.i. kabol waaraan de netten hangen.