Een droomer ter haringvangst

111

„Goeie morgen, goeie morgen, allemaaaaal.” En van de Jeannette weer:

„Hoeveel kantjes heb je vannacht gevangèèèèèèè....” „Dertig kantjèèèès. En jaaaaaai,” echode het terug. De laatste sylbe van een zin, lang aangehouden, scheen de andere woorden te dragen.

„Wij zitten nog met een droge vléééééét — gisteren wou ik schietüüüüüü, maar met de bries heb ik het niet gewaahaaaaagd.’’

„Heb je gisteren nog geschotüüüüüü ..

„Neèèèèèèèn, de lucht was te vèèèèèèèt — we hebben een bommetje gepraaaaaaaid, die had veertig netten verlóóóóórèèèèèn . ,. Alles wel aan bböboóbord?” De schipper liep, daar het gepraaide schip achter langs het roer van de Jeannette gezeild was, naar stuurboord en zijn roeper in de lucht opstekend: „Allés, allés wèècèèèl. Veel zegen, zegen alle-maaaaaaal.’’

En als een echo uit de diepte der zee schalde het terug:

„Veel zegen, veel zegen, goeien dag, allemaaaaaaal.. „Dag Aai, Dag Teun, Dag Piet, Dag Hein, Dag Maarten.”

De matrozen van de Voorwaarts staken de handen op en riepen hun groeten zoo over de zee. Maar de stemmen klonken zwak en schor tegen het bazuinen uit den scheepsroeper. En op de Jeannette staken de mannen ook de hand op en riepen naar de Voorwaarts : „Dag Gerrit, Dag Klaaaaaas, Dag Jantje...”

De kleine Maarten was langs de weeflijnen tot boven in den mast geklommen en met zijn zuidwes-tertje zwaaiend, riep hij met zijn hooge jongensstem: