Een droomer ter haringvangst

110

„We zullen danken, mannen,” ging zij voort, zijn pet afzettend. Allen ontblootten het hoofd ; zij vouwden de handen, sloten de oogen, kromden de ruggen. Maar Herman, terwijl de schipper, met zachte, plechtige stem het dankgebed uitsprak, zag naar deze biddende visschers in ’t ruim en kreeg een groote schoonheidsontroering. Die breede stevige gestalten, in het benepen kleine, warme roefje, vol van een hlauw schemerlicht, zoo geheel dankbaar en deemoedig na hun sober maal, dat was het volk van zijn droomen. En hij vergat een oogenblik in het vaal verlichte vooronder starend, waar een dikke, warme menschenlucht hing, zijn ziekte en de onreinheid en de zoutvreters.

Toen liet gebed was afgeloopen, ging men weer naar boven om bij het praaien tegenwoordig te kunnen zijn.

„Ze zijn aan ’t kaken, Cheffie.”

De schipper nam den geelkoperen roeper, die er als een groote trompet uitzag, in de hand, en naar bakboord vóór loopend, dat het geluid recht met den wind over zou waaien, bracht hij de trompet aan den mond :

„Goeien morgen, goeien morgen, allemaaaaal. .. .” klonk een holle stem over het water. Het was een angstig, diep geluid, als ware een triton uit zee opgedoken en had een luiden roep door een gedraaiden kinkhoorn gegeven.

Op de Voorwaarts — deze naam las Herman op den boeg, kwam een zwaargebouwd man aan stuurboord en bracht een roeper aan den mond en als ware de roep van de Jeannette tegen den einder terugge-stooten en kwam nu de echo zachter terug, klonk vèr-schallend over het zeevlak :