Een droomer ter haringvangst

108

inloopen — maar dat maakt het dikwijls erger. De meesters weten er niet veel voor — je bent er altijd het heele seizoen mooi mee, als je ze hebt. Want je werk kan niet stilstaan. Pleisters gaan er toch weer af.”

Dat waren dus de zweren waarvan de Vlaardingsche boer gesproken had. En wasschen deed men zich ook niet aan boord — het zeewater waschte alles wel af, als het ’s nachts tegen hun gezicht sloeg.

„Maarten haal den roeper eens,” zei de schipper. Hij tuurde over het water. „Daar is Arie Storm, die zullen we eens praaien.”

Herman zag in de richting waar de schipper heen-wees. En hij ontwaarde een klein schuitje met veel zeilen, heel ver, blauw tegen den horizont.

De stuurman ging naar ’t roer en legde het om.

„Schaften !” riep de schipper.

Men ging weer naar de ton met scheepskaak achter op ’t dek, vulde muts en pet en toen naar ’t voor-onder.

Herman bleef met de drie jongens boven. Ze kregen met zijn drieën een grooten trog met roode kool en met de hond tusschen hen in, begonnen de drie hun maal. Herman tuurde naar het scheepje, dat dichterbij kwam en speelgoed scheen op het wijde zeevlak. Hij nam den kijker en las in het bolle zeil VL. 147. Men was er op het dek aan den arbeid; hij zag bruine gestalten zich bewegen.. En hoe nader het schip kwam, hoe duidelijker hij hun arbeid zag. Midden op ’t dek zaten er enkelen achter een aantal manden ; verder naar voren waren een viertal mannen bij de tonnen bezig.

„Mijnheer, wilt u den schipper waaschuwen ?” vroeg Maarten, „’t Is tijd.”