Opgedoken

Eindelijk konden we weer vrij over straat gaan. Maar ik had nog steeds angst, dat verkapte naziaanhangers op ons zouden schieten. Daar kwam bij, dat ik na elke wandeling zo’n pijn in mijn ledematen had. Ik was lopen volledig ontwend. Ursel en Margot hadden er minder moeite mee, omdat zij de laatste tijd herhaaldelijk op zoek naar eten waren geweest. En daardoor meer beweging kregen.

We maakten plannen om Alkmaar te verlaten. Maar ik was bang om naar het gewone leven terug te keren. Waar moesten we heen? Ik wilde de dag van ons vertrek zo lang mogelijk uitstellen. We betrapten ons erop, dat we op klaarlichte dag nog heel vaak fluisterden.

De eerste zondag na de bevrijding gingen we met Pa en Ma van Hartings-veldt naar de kerk. Ze stelden ons voor aan hun gemeenteleden. Van alle kanten werden wij en onze redders gefeliciteerd. We waren diep ontroerd.

Op 18 mei tenslotte, vertrokken we. We wilden meevaren met een schip, dat twee keer in de week de reis maakte van Alkmaar naar Amsterdam. Het vervoerde vooral post en pakketten.

We namen afscheid van de familie Van Hartingsveldt. “We zullen snel contact opnemen!”, beloofden wij hen. “En we zullen nooit vergeten wat jullie voor ons hebben gedaan.”

Met onze bagage liepen we langzaam naar de haven van Alkmaar. Die lag verder weg dan we vermoed hadden. Daar moesten we horen, dat het schip net die dag eerder was weggevaren.

Ik was doodmoe en wilde weer teruggaan. Margot en Ursel absoluut niet: “Laten we langs de weg gaan staan en kijken of we een auto kunnen aanhouden die naar Amsterdam rijdt...”

“....en die toevallig ruimte biedt aan drie personen met bagage”, maakte ik sceptisch hun zin af.

Maar mijn twee vrouwen waren al in gesprek met een paar mensen op het terrein rond de haven.

“Er zijn soms vrachtwagens die onze kant op moeten en die bereid zijn ‘opgedokenen’ een eindje mee te nemen”, vertelden ze mij. “Het enige wat