Opgedoken

tafelrede, toen hij het bruidspaar het allerbeste voor de toekomst wenste, rolden de tranen over zijn wangen.

Vanwege de moeilijke economische situatie, waarin Duitsland zich bevond, woonden Vera en Fredy bij ons in.

Het was het jaar van de hyperinflatie. Duitsland kon de torenhoge herstelbetalingen niet opbrengen, waarop de Fransen het Ruhrgebied bezetten. Iedereen was verontwaardigd, de Duitse regering riep op tot de ‘Ruhrkampf en riep de bevolking op tot lijdzaam verzet. Als tegenprestatie betaalde de regering het loon voor de stakers - bijna twee miljoen werknemers werden met behulp van de feitelijk lege staatskas gefinancierd. En hiermee steeg de sinds jaren voelbare inflatie tot ongekende hoogte. Pas door de invoering van de ‘rentenmark’ in november 1923 stabiliseerde de situatie weer.

Ook bij de firma Cohn, Walder & Co. was deze ontwikkeling merkbaar. Het werk beviel me nog steeds goed en ik had enig succes.

Op een dag wenkte mij een jonge man vanaf de binnenplaats en gebaarde, dat hij mij wilde spreken. Hoewel ik hem niet kende, gaf ik gevolg aan zijn verzoek en ging naar hem toe.

“Mijn naam is Brodmann”, stelde de onbekende zich voor. “Ik ben vertegenwoordiger bij Rosenthal & Stem, dat bedrijf zult u wel kennen.”

Ik knikte. Rosenthal & Stem was een bekende stoffengroothandel, gevestigd in Berlijn.

“Ik volg u en uw werk al een tijdje. Kortom: ik heb toevallig gehoord, dat er een vacature is waarvoor u geknipt zou zijn.

De firma Katscher, Krause & Co. in de Kronenstrasse zoekt een tweede confectionair.

Katscher, Krause & Co., één van de oudste bedrijven binnen de branche had een uitstekende naam. Het vooruitzicht, uitsluitend als confectionair te werken, trok me heel erg. “Uw aanbod klinkt interessant”, zei ik. “Op welke manier kan ik iets naders over de baan te horen krijgen?”

“Heel simpel. Ik zal contact opnemen met Max Wolf, één van de firmanten. Ik kan voor u een afspraak maken.”

“Graag. Maar ik zou u het volgende willen vragen: ik zou bij voorkeur op een zondag bij de heer Wolf thuis willen afspreken. Ik zou het heel erg onaangenaam vinden, als een van mijn huidige chefs zou merken, dat ik aan het solliciteren ben.”

De Kronenstrasse en de Jerusalemerstrasse lagen slechts op een steenworp afstand van elkaar.

De heer Brodmann verzekerde me met mijn wensen rekening te houden