Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

haalt en zegt, bah, wat ben je weer een klein meisje geweest, dan zeg ik: nooit meer doen Kokkie. Ja, zegt Kokkie dan, dat zeg je iedere morgen en dan zeg ik weer: heus niet Kokkie, tusje en dan kijk ik zo smekend, dan is Kokkie al vermurwd, hoewel ze het niet laat merken. Ik ben een heerlijke kleine schat. Mijn lipje moet nog behandeld worden en Cor en Greet willen ook eens vragen van mijn oogjes. Ik kijk af en toe nog wel eens een beetje loens, het is niet erg, maar ik doe het toch.

9 april 1945 maandag

Nu pas kan Greet weer even schrijven. Zaterdag boodschappen en gisteren de hele middag bezoek van mevrouw Bosch,met Gerda, Tinie en Greetje. Ik mocht hun tas om mijn hals dragen en met een bonnenetui spelen. Gerda vraagt steeds om een kusje. We hebben met ons allen een salade gegeten. Die had Kokkie met kunst en vliegwerk klaar gemaakt. Vandaag zijn we ook weer danig op stap geweest. Eerst vanmorgen naar Om,a, waar ik met de speelkaarten mocht spelen. Dan naar het distributiekantoor en vanmiddag naar de groenteman om sla en naar mevrouw Bosch voor melk op de bon. Ik zit nu heerlijk een kopje melk uit te drinken. Op melk ben ik dol. Morgen krijg ik weer, want tegen de avond mag ik niet zoveel drinken, want dan plas ik in mijn bedje. We hebben een pond zout gekocht voor f. 14,-, maar we hebben het gelukkig. Vlees konden we niet krijgen zaterdag, ook niet clandestien, dus wachten we maar weer voor volgende week. Almelo, Zutphen, Doetinchem zijn allemaal bevrijd en nog diverse andere plaatsen. Luchtlandingstroepen zijn gedaald in Friesland, Groningen en Overijssel. Plaatsen worden niet bekend gemaakt, maar aan de hand van de gegevens gaat het goed. De bruggen over de Apollolaan naar de Noorder Amstellaan zijn on-dermijnd. Allemaal vernietiging van ons Holland. We hopen dat er aan al deze ellende spoedig een einde komt.

10 april 1945 dinsdag

Vanmorgen zijn Oom Han en Tante Tinie plotseling gekomen. Ze hadden twee grote broden voor ons bij zich en zes lekkere eitjes. We hebben vanavond tenminste gesmuld. Ik kreeg mijn eitje gekookt en Cor en Greet gebakken op hun brood. Daar moest ik dan tevens af en toe van mee smullen. Greet en Cor waren er echt blij mee, want ons brood van deze week hebben we al opgemaakt. Nu krijgen we van de week nog wel van het Rode Kruis, maar dan is het op. Er komt trouwens geen meel voor brood in Amsterdam. Er is geen stroom en er kan niet gemalen worden. Nu gebruikt men de oude windmolen, maar dan moet er veel wind zijn en dat was er vandaag bepaald niet. Het ziet er duister uit, toch zullen we niet wanhopen en het aan God overlaten.

299