Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Hennie geweest. Daar kreeg ik roggebrood met suiker. Een hele traktatie. We zaten pas om acht uur te eten en toen meteen naar bed. Greet was doodmoe, want dat is een hele wandeling naar de Archimedesweg. Ik heb even op straat mogen lopen, maar ik loop nog niet prettig op mijn schoentjes. Net of ik op eieren loop, maar dat zal wel wennen.

De geallieerden hebben drie bruggenhoofden over de Rijn en Sjoekow is de aanval op Berlijn aan het voorbereiden. Het was hier vandaag fietsen vorderen door de Grüne. De mensen moesten zelf hun fietsen onder bewaking naar de Apollohal brengen. Ja, zo wordt er nog heel wat van ons volk weg geroofd.

iy maart 1945 zaterdag

We hebben met veel moeite twee broden bemachtigd voor vandaag en morgen. Anderhalf bij Eigen Hulp, een half bij Reekers. We hebben twee klantenkaarten bemachtigd, dus hebben we twee kansen. Het is guur weer, maar er is gelukkig een beetje zon, anders zou het hier heel koud zijn. We stoken s morgens de kachel een uurtje, tussen de middag weer en dan om een uur of vijf tot zeven uur, half acht, zodat we warm naar bed gaan. Ik ben nog steeds niet zindelijk. We moeten ook de hele dag zo plassen; dat doet trouwens iedereen. Het is een gebrek aan vet zegt men. Nu krijg ik gelukkig nog iedere dag Davitamon en gebakken aardappelen in olie. Er is vandaag weer ontzettend gevlogen en geschoten. Ik ben er gelukkig door heen geslapen, maar Greet lag ook even te dutten en die is er wakker van geworden.

De nieuwste berichten zijn zeer goed. De Duitsers doen wanhopige pogingen om diverse bruggenhoofden over de Rijn te vormen. Er zijn er diverse tot stand gekomen. Krupp in Essen is ontzettend zwaar gebombardeerd. Berlijn heeft bommen gehad van twee meter lengte met een gewicht van tien ton. Hele Duitse steden ziet men verdwijnen. De Russen zijn ook flink in het offensief. We hebben slechts één vurige wens, dat is, dat het spoedig afgelopen zal zijn. Ons volk lijdt ontzettend; het ontbreekt aan kleding, schoeisel, dekens en voedsel. Churchill heeft verklaard, dat het wel drie jaar zal duren, eer de voedselvoorziening weer wat op peil zal zijn.

De mensen hier zijn allemaal humeurig en chagrijnig. Ze hebben geen medelijden meer met elkaar, iedereen zorgt voor zich. Bruggen worden opgebroken en weg gebroken, als men maar hout heeft. Oude vrouwen zie je sjouwen met grote zakken hout op hun rug. Mannen zie je vuilnisbelten afzoeken om nog wat kooltjes of papier op te scharrelen. Het bedelen aan de deur houdt niet op. Honden ziet men haast niet meer op straat, de mensen lachen haast niet meer, men kijkt verbitterd en verbeten.

Ik ben gelukkig nog vrolijk, loop door het huis te zingen en te dansen. Greet zingt

288