Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

opdat er geen brood gestolen zal worden. Van de week, donderdag, werd er geen brood verstrekt en nu is het zaterdag en er is 60 % brood gekomen. Kokkie heeft een oud brood op de kop getikt en we hebben bij onze waterchocola een sneetje opgegeten. De Duitsers hebben weer voor een belangrijk deel beslag gelegd op onze meelvoorraad. De aardappelen, 1 kilo per week, zijn zwart en ziek en van een zeer slecht gehalte. De meeste mensen eten maar pulp van suikerbieten en tulpenbollen. We krijgen gelukkig van het Internationale Rode Kruis een maand lang 210 gram meel, dat aanvankelijk bestemd was voor België. Dat is nu bestemd voor Rotterdam en Amsterdam, plus wat we krijgen van het Zweedse Rode Kruis. De Duitsers halen hier idem zoveel weg. Huizen worden hier afgebroken, deels omdat men het hout nodig heeft, deels uit vandalisme. Ons politiecorps kijkt nergens naar, alleen als het erom gaat uit eigen voordeel te handelen.

Ik ben dol op potloden en op zakdoeken. Mijn zakdoek neem ik altijd mee in de wagen. Ik ben tot op heden kerngezond en heb altijd eetlust.

13 maart 1945 dinsdag

We zijn net thuis. Greet heeft de tafel klaar gemaakt en Kokkie is aan het hout hakken. Het is zes uur geweest en tussen de bedrijven door schrijft Greet in mijn dagboek. Straks is het donker en bij kaarslicht kan Greet haast niet schrijven. Cor heeft gisteren een broodbon gekocht voor slechts f. 17.50. Aanvankelijk betaalde men f. 25,-. Nu zit ik aan mijn vijfde sneetje, want het smaakt me zo lekker. Ik krijg ook nog wat gebakken aardappeltjes en ga dan naar mijn bedje. Ik heb mijn wang stukgekrabt en Greet heeft er Perubalsem aan gesmeerd, maar ik vind dat niet lekker. Cor en Greet hebben het nu erg druk. Ze moeten alles zelf doen, maar we zijn heerlijk vrij en dat is ook wat waard. We zijn vanmiddag weer fijn in het zonnetje op stap geweest. Rauter is dood. Acht uur heeft hij aan de weg gelegen. Er worden heel wat jonge mannen voor doodgeschoten. Dorothy King was getuige van het fusilleren van 45 mannen in het Weteringplantsoen, met nog meer leerlingen. Al de kinderen waren erg overstuur op school aangekomen.

De nieuwsberichten zijn heel goed en ze maken snelle vorderingen. Kokkie komt boven en zegt: honger, dus moet Greet ophouden.

1$ maart 1945 donderdag

Even tussen de bedrijven door. We hebben met veel moeite een brood gekregen. Tinie Bosch heeft het even voor ons gehaald. Het was net vier uur en dan sluiten de zaken. Toen even naar Godefrooy? voor aardappelen, even naar Mimi en toen vlug naar huis, want het was koud en dampig geworden. Kokkie ging gauw hout hakken, nadat we wat brood hadden gegeten en Greet aardappelen schillen. We hebben nog wat biet en dan gaat het wel weer. Gisteren zijn we naar Tante

287