Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

stuk. Het eerste café van de bouillon was gesloten. Gelukkig was er nog een café open. We kregen een kop zwarte koffie en een glas limonade, waaruit ik dapper meedronk. Van een dame die er zat, kreeg ik tweemaal een stukje kaas van haar boterham. We gingen naar het toilet. Kokkie had mij al die tijd even laten lopen, opdat ik niet zo stijf zou worden, van al het stil zitten. We gingen op stap. Cor en Greet waren dit keer erg moe. Greet had haar kousen helemaal stuk gelopen en kreeg pijn in haar voeten. Ze deed om één van haar voeten een zakdoek. Cor kon haast met haar vracht de bruggen in Amsterdam niet op komen. Zo kwamen we eindelijk doodmoe thuis. Mevrouw King hielp met het wagentje. We hebben even het kacheltje aangelegd. Van mevrouw King kregen we een ketel water en daarvan hebben we thee gezet en de kruiken gevuld. In mijn bedje kwam ook een kruikje, want mijn kamertje was een beetje vochtig. Ik heb ook schoentjes gekregen. Ze kostten maar f. 50,-. Ze zijn lichtgroen en op maat gemaakt. Ik heb ze vandaag voor het eerst aan en ik ben net Jan Stap allemachtig. Ik loop zo deftig en zo voorzichtig. Ik heb alleen weer even gehuild vandaag, omdat Kokkie naar boven ging en ik Kokkie niet kan missen. Dat is me wat met die Kokkie. Ik kan geen ogenblik buiten haar. Kokkie wil mijn haartjes een beetje afknippen, want ze krijgt mijn krullen haast niet uit de war. Nu zit ik bij Kokkie op schoot. Ze mag niet lezen van me. Ik draai haar gezicht naar me toe.

De nieuwsberichten zijn zeer goed. Krefeld en Düsseldorf zijn in geallieerde handen. Keulen wordt benaderd. Men verwacht een ineenstorting van het Westelijk front. Onze regering heeft zich in verbinding gesteld met de Russische, vanwege de in Polen vertoevende (verblijvende) Hollandse onderdanen, die er mogelijk nog aanwezig zouden zijn. Wij hopen het van harte.

5 maart 1945 maandag

Onze gedienstige, die na vijf weken verlof vandaag weer zou beginnen, is maar weer weg gebleven vanmorgen. Wij zullen nu ook niet meer van haar diensten gebruik maken. Het is akelig koud weer, toch gaan we vanmiddag de straat op, want we laten iedere middag de kachel uitgaan, anders komen we niet uit met onze brandstof om het eten klaar te maken. Deze brandstof bestaat enkel uit hout en nog een paar stukjes turf, dus vliegt door de kachel. Iets anders bezitten we niet meer, maar als het moet dan branden we de planken uit de kasten en de deuren uit de kelder. Hout is of niet te koop, of zo ontzettend duur, dat er geen aankomen aan is.

6 maart 1945 dinsdag

Er is groot nieuws. We zijn vanmiddag naar de Amstelveenseweg, naar Mimi en naar Oma geweest. Op de Amstelveenseweg hoorden we dat de geallieerden bij

283