Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

men is al begonnen aan de startbaan. Van de tien mislukken er negen en vallen in de omtrek of ontploffen. Dat lot wacht nu de bewoners van de omstreken. We zijn blij volgende week weer naar Amsterdam te kunnen vertrekken. Cor en Greet zijn bang dat ik erg overstuur zal raken van de explosies. In Amsterdam is het echter ook niet alles. De berichten zijn zeer slecht. Sinds wij er weg zijn, zijn er nog geen aardappelen gedistribueerd. Wat het dus worden moet weten we niet. We hebben het een en ander meegenomen om met Oom Han te ruilen voor levensmiddelen. We hopen dat het lukt. Het zal een hele tippel worden, temeer daar we zwaar belast zullen zijn. We zullen het moedig onder de ogen zien. Ik ga nu alles praten, zeg hele zinnen en het klinkt soms heel eigenwijs, s Avonds bidt Kokkie met mij en zegt dan: in naam van de vader. Ik zeg dan: “in naam vate”. Kokkie weer: en van de zoon, “soon” zeg ik dan en de heilige geest zegt Kokkie, “heilige kist” zeg ik dan en dan schreeuw ik hard: “amen”. Kokkie maakt dan met mij een kruisje en dan ga ik slapen. Tegen Oma, als die heur haar los heeft hangen zeg ik: “dag konin” en als Greet tegen Oom E. zegt, dag joch, dan zeg ik: “dag joch of dag knaap”. Ze moeten dikwijls om mij lachen. Ik kan geen ogenblik buiten Kokkie, wanneer die een kwartier weg blijft, dan roep ik al om haar.

De hele avond en nacht hebben ze gevlogen, zwaar beladen. Nieuws is er echter nog niet bekend. We hopen in de loop van de dag het een en ander te vernemen.

2$ februari 1945 zondag

Greet is weer op, zij is weer ziek geweest. Dat is zo schering en inslag iedere maand een paar dagen. Weer een hevige astma-aanval, waarbij dokter van Walsum’s hulp hier s morgens werd ingeroepen. Greet kreeg weer een injectie en bleef een paar dagen te bed. Gisteren bij het avondeten even opgestaan en vandaag weer gewoon opgestaan. En nu weer even schrijven in mijn dagboek. Er gebeurt een heleboel en nog lang niet genoeg.

Berchtesgaden, het verblijf van Hitler is gebombardeerd. De Amerikanen zijn de Roer over en op weg naar Keulen. Het is een geweldig offensief, dat zich ook hier ontplooid heeft. De Russen rukken langzaam op en hebben Pozen in hun bezit. Vandaag zijn we vreselijk geschrokken. De startbaan van Vogelenzang werd gebombardeerd. Het huis dreunde en we schrokken verschrikkelijk. Morgen verder.

26februari 1945 maandag

We zijn precies een maand hier. Gisteren kon Greet niet verder schrijven, er kwam bezoek. De vliegtuigen vliegen af en aan, er is een activiteit in de lucht van jewelste. Duitsland wordt gekraakt, dat is zeker, er kan niets meer van terecht komen. Dag en nacht bommenwerpers in formaties van drie tot tienduizend. En nog niet capituleren.

280