Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

Aan alle fronten zeer goed nieuws. Duitsland heeft vredesonderhandelingen aangevraagd, maar tevergeefs. De conferentie tussen Roosevelt, Churchill en Stalin is begonnen. Men is ergens aan de Zwarte Zeekust. Er is een vliegtuig neer gestort van leden van het kabinet van Churchill. Zes doden en diverse gewonden. Gelukkig is Churchill, de grootste man alle tijden, gespaard gebleven. Men is op twee plaatsen bij Frankfurt de Oder over en dan gaat het naar het hart van Duitsland, Berlijn. Manilla op de Filippijnen is op de Jappen heroverd.

Eisenhower maakt zich klaar om de Westwal een flinke opd te geven. Mevrouw

Boonen heeft een Duitse soldaat gesproken. Hij zei dat de oorlog over veertien dagen geëindigd zou zijn.

ii februari 1945 zondag

Ik lig in mijn bedje en slaap. We hebben net gegeten, aardappelen met lekker “vleesje” en appelmoes. Ik wilde maar geen jus op mijn aardappelen hebben, want ik zat heerlijk in de appelmoes te lepelen. Toen het op was zei ik: meer appelmoes. Dat kreeg ik natuurlijk niet, ik moest eerst de aardappelen opeten. Ik zei: meer appelmoes en wees op mijn bordje. Ik kreeg hert niet en het werd een huilpartij. Daarna begon ik aan mijn aardappelen en dat viel werkelijk mee. Toen mijn bordje leeg was, kreeg ik nog wat appelmoes en werd in mijn bedje gelegd. Vandaag gaan we niet naar Tante Tinie, want we hebben gisteren alles meegenomen. Ook kregen we ieder een eitje en hebben we vanmorgen gebakken spek met een eitje gehad. We gaan wel wandelen vanmiddag en dan gaan we even bij mevrouw Huner aan, een zuster van Tante Lena.

We hebben hier vanmorgen driemaal luchtalarm gehad. Er was ook een activiteit in de lucht, meer dan geweldig. Ook hebben ze in grote formaties de hele nacht gevlogen. Montgommery is een offensief bij Nijmegen begonnen en staat nu op 3 km afstand van Kleef. Sjoekow staat op 40 km afstand van Berlijn. Duitsland wordt in grote formaties dag en nacht gebombardeerd. Men verneemt uit betrouwbare bron, dat Duitsland aan het einde van zijn krachten is. We zullen toch niet al te optimistisch zijn, maar goede moed houden en God bidden dat deze barbaarse tijd spoedig tot het verleden mag behoren. In Nederland wordt wel zo’n intens gebrek geleden, dat het leed niet te overzien is. We hopen dan ook dat hierin spoedig verandering mag treden. Wij hier behoren nu tot de overgeluk-kigen, kennen geen gebrek, hebben brandstof en eten iedere dag ons portie op, maar enig leed te lenigen, dat ligt niet in onze macht.

14 februari 1945 woensdag

Het is middag, ik lig in mijn bedje want ik was erg moe. We hadden net twee kopjes soep op, waar ik de boontjes uit vis, toen zei ik tegen Greet, naar bedje

276