Dagboeken over een onderduikstertje 1942-1945

van zijn fiets, de buren brachten hem binnen, de dokter kwam en constateerde dat hij bevroren was geweest. Hij kwam ’s avonds om negen uur bij en lag in de wollen dekens met kruiken.

Nu verder over onze tocht naar Oma. De sneeuwstorm was verschrikkelijk en Greet kreeg last van haar astma. Op de hoeken van de straten was het niet te harden. Het was benauwd en akelig, toen we dan ook bij Oma kwamen, moest Greet direct zitten en pilletjes innemen. Ze was verder de hele dag moe. Het bleef de hele dag sneeuwen en de volgende dag viel de dooi in. Cor ging alleen naar Tante Tinie, want iedere dag krijgen wij brood; een half wit en een half bruin. De volgende dag waren de straten zo goed als schoon en gingen wij mee naar Tante Tinie. We hebben bloedworst meegenomen, brood enz. en we hebben heerlijk echte thee gedronken. Oom E. is gisteren weer behandeld. Hij had het ook benauwd, zijn canule is schoongemaakt en wat wild vlees weg gebrand.

En nu het nieuws. De Russen zitten 65 km van Berlijn af. De burgemeester van Breslau is gefusilleerd, omdat hij wilde vluchten. Een Duitse gouwleider (van de nsdap), die het doodvonnis over hem uitsprak heeft gezegd: beter in ere vechten dan in schande sterven. Het Duitse volk vlucht in een chaotische jacht. Ze kwamen in Berlijn aan en werden met bommenwerpers gebombardeerd, het is een wrede wereld. De gezonde mannen moeten nu vechten aan het front en de zieken moeten in de fabrieken. De Russen rukken zonder mededogen op. In het westen zijn de Amerikanen ook weer tot de aanval over gegaan. De Jappen krijgen ook zoveel als ze hebben willen.

6februari 1945 dinsdag

We zijn zo’n beetje klaar met het werk en eten vandaag boerenkool. Dat is ook een luxe, want niemand kan het krijgen. Ze vroegen aan Kokkie waar ze dat had gehaald. Uit Hoofddorp zei Kokkie. We hebben zondag van Tante Tinie een weckfles met vlees gekregen en nu hebben we daar drie dagen vlees van; dus vandaag nog vlees. Het is alles even lekker wat we eten. Iedere dag gaan we naar Tante Tinie en dan halen we een half wit en een half bruin. Niet zo als in Amsterdam, want een half brood is hier haast een heel; maar we kunnen ook zo schransen. Ik eet twee sneden, Greet en Cor vier of vijf en Oma ook vier en dan eten we er ook nog wel eens een hapje bij. Boter hebben we niet, want dat is hier ook niet te krijgen, maar we hebben ham of uitgebakken spek of kaas. We maken dus ook iedere dag een heerlijke wandeling van drie kwartier heen en drie kwartier terug. Ik zeg nog steeds de dagen van de week en dan zegt Kokkie er achteraan: Hennekam en dan zeg ik: appelmoes. Als Kokkie zegt: Berdi Appelmoes dan zeg ik Hennekam. En nu het grote nieuws. Ik ben helemaal zindelijk. Ik roep ’s nachts Kokkie en zeg dan ’s morgens “Kokkie go te meid, goot kind”. Het is middag en ik lig in

274